Liefde en lust aan de Carrer d’Aroles in Barcelona

MONK

In de Boqueria-straat hartje Barcelona zwermen de toeristen. Loop de eerste zijstraat rechts in, pal achter de nog veel drukkere Rambla, en je vindt stilte. Ook het verleden zwijgt; de geschiedenis van de naamgevers, de familie Aroles, waarvan een aantal leden eind 16e, begin 17e eeuw behoorde tot het stadbestuur, de Raad van Honderd. En grotendeels ook het verhaal van een illustere voorganger, de edelman Joan Gualbes, die  begin 16e eeuw in de straat een fraai huis met een nog fraaiere tuin bezat.

Slechts één familiegeschiedenis is komen overwaaien. In één van de hoofdrollen zien we Gualbes’ mooie dochter, van wie de naam is achtergebleven in 1520, het jaar waarin dit tragische verhaal zich afspeelt. Naam en beroep van haar minnaar zijn wél bekend: Gaspar Burgès de Santcliment; broeder.

Puigtuin3

Bronstige broeder
Maar ook broeders kunnen verliefd worden. Wat heet: de geestelijke is hopeloos verslingerd aan dochter Gualbes. Vanachter het rooster dat de tuin van de straat scheidt, fluistert hij weinig spirituele voorstellen in het oor van de schone 18-jarige. Niet zo fraai voor iemand die de gelofte van kuisheid heeft afgelegd.

 De bronstige broeder fluistert weinig spirituele voorstellen in het oor van de schone 18-jarige

 

Woorden zijn de bronstige broeder echter niet genoeg. Op een warme julinacht probeert hij het rooster te breken. Behalve een hoop lawaai levert dat niets op. De gealarmeerde Joan Gualbes verkast zijn dochter toch maar naar een van zijn andere optrekjes, een landhuis even buiten Barcelona. Waarop de koppige Gaspar zwaarder geschut inzet. Wat heet: op klaarlichte dag bestormt hij met een gewapende bende het huis en schaakt zijn geliefde. Het antwoord van de woedende Joan Gualbes en zijn 99 medebestuurders van de stad is een helse klopjacht. Al snel worden de twee geliefden ingerekend.

Het uiteindelijke lot van broeder Gaspar is niet tot ons gekomen, maar zeker is dat hij zijn convent werd uitgeschopt. De levensweg van dochter Gualbes liep in tegengestelde richting: zij verdween voorgoed achter de dikke muren van een klooster.

Puigtuin1

Meditatieoord
Waarmee we weer terug zijn in het nu, want achter de muren van de straat verschuilt zich nog altijd een lusttuin, behorend bij een fraai pand dat in 1861 ene Ignasio Puig liet bouwen.

In Puigs paleisje zit nu een hotel, met de toepasselijke naam Petit Palace Hotel Opera Garden. Loop het hotel door en je belandt via het hotelterras in de hoger gelegen Garden. Daar word je omringd door groen en vooral veel stilte. Zelfs de twee bronnen maken geen geluid, want hun vallende waterstromen zijn letterlijk versteend.Puigtuin2

Een prima meditatieoord is deze stille tuin; en uiteraard geknipt voor aardse ontmoetingen van amoureuze aard.
Jardí de la Casa Ignacio de Puig. Te bereiken via Petit Palace Hotel Opera Garden. Carrer de la Boqueria 10. De tuin is dagelijks geopend van 10.00 tot 18.00 uur.

%d bloggers liken dit: