De eerste metro van het Iberisch Schiereiland

Mina-grott1

Eind negentiende eeuw ontdekte de gegoede burgerij van Barcelona de eigen ‘bergen’. Een (zondag)je Montjuïc of Serra de Collserola werd in volgende decennia vaste prik, al beperkte een bezoek aan Collserola zich grotendeels tot de berg Tibidabo, dankzij de Funicular die daar vanaf 1901 liep. De bossen van westelijk Collserola waren slechts bereikbaar voor de echte avonturiers.

Mina-grott2

Het waterreservoir van Vallvidrera ( 1865). De architect was Elies Rogent, bekend van de universiteitsgebouw aan het Plaça de Universitat in Barcelona.

 

Mina Grott
Dus kwamen er plannen. Ambitieuze, zoals het doortrekken van de trein naar Sarrià naar Les Planes, want dat betekende het boren van tunnels dwars door de Collserola-heuvels. En een misschien niet minder groots, maar wel slim plan, want de benodigde tunnel was er al.

Eerst de tunnel. De Mina Grott was de naam, het ding was 1290 meter lang en ooit gemaakt om water te vervoeren van het reservoir van Vallvidrera naar Sarrià, op dat moment nog een zelfstandige gemeente.
Dat ging jaren goed, maar uiteindelijk ging de onderneming toch failliet en lag die tunnel er maar.

Lake Walley Park
Dan het plan. Enter de jonge ondernemer Heribert Alemany Escardó en zijn pretpark in de buurt van het waterreservoir van Vallvidrera.

Mina-grott3

‘Lake Valley Bar’ staat er heel optimistisch op het huis achter op de foto. Vanuit dit neogotische Casa del Guarda (Wachtershuis), ook een bedenksel van Elies Rogent, werd het waterniveau van het reservoir in de gaten gehouden.

Lake Valley Park moest het heel Engels gaan heten. Het park, compleet met achtbaan, moest de concurrentie aangaan met het attractiepark op de Tibidabo. De infrastructuur voor het vervoer van de bezoekers uit Barcelona was er al: Mina Grott.

Carnavalesk spektakel
En zo was de eerste metro van het Iberisch schiereiland  op 13 juni 1908 een feit. Een elektrisch mini-treintje – heel origineel de Mina Grott gedoopt – met plaats voor slechts 32 passagiers, dat zich door de tunnel voortbewoog op een spoortje van slechts 60 cm breed. Die tunnel zelf werd verlicht werd door 80 bontgekleurde lampen. Een carnavalesk spektakel was het, een attractie op zich.

Mina-grott4

Het station bij de Peu de Funicular.

‘Mina’ sloeg dan ook in als een bom. De eerste anderhalve maand had zij 32.000 passagiers, die genoten van het zes minuten durende ritje van (een niet meer bestaand) ‘station’ bij de Peu de Funicular tot de uitgang vlakbij het reservoir van Valldidrera, waar overigens van een pretpark nog geen sprake was – en nooit zou zijn.

Mina-grott5

Het ‘station’ boven, luttele meters van het waterreservoir.

Succes bracht jaloezie. De directeur van de Funicular van Vallvidrera  ,de leiding van het Tibidabo-pretpark, de mannen van de Sarrià-Les Planes-lijn… allemaal hadden ze wel een reden om zich groen en geel te ergeren aan het succes van de kleine Mina.

Gekissebis
Een lange strijd volgde, met bureaucratisch gekissebis over bijvoorbeeld de vraag of de Mina Grott nu een openbaar vervoermiddel was of een toeristische attractie, en een voorspelbaar resultaat: het lijntje ging dicht voor het algemene publiek.

‘Mina’ sloeg in als een bom. De eerste anderhalve maand had zij 32.000 passagiers

Het treintje werd nog wel enige tijd, oh wrange ironie, gebruikt voor het transporteren van arbeiders en materiaal, nodig voor de aanleg van de Sarrià-Les Planes route. Die lijn werd ingewijd op 28 november 1916. De dag daarna kwam aan het Mina Grott spoor voorgoed een einde.

Mina-grott6

Tunnelaanleg voor de verbinding van Sarrià met Les Planes.

De tunnel werd in de jaren daarna vergeten, tot de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). De Republikeinse troepen gebruikten de tunnel voor munitietransport en ook als opslagplaats van oorlogsmateriaal.

Mina-grott8

Het Mina Grott station nu, nog altijd niet toegankelijk voor het publiek.

Tegenwoordig lopen er weer waterleidingen door. Alleen gaat het water dit keer niet naar Barcelona, maar in omgekeerde richting, naar Sant Cugat en Sabadell.

Mina-grott7

Ook het Wachterhuis staat er nog altijd mooi roze te zijn.

One Comment on “De eerste metro van het Iberisch Schiereiland

  1. Pingback: DWARS DOOR COLLSEROLA | Barcelona Revisited

%d bloggers liken dit: